Τα είπα με ένα Σύριο..

Ο Μωχάμετ είναι  Σύριος από το Χαλέπι, μια από τις πιο πολυπόθητες πόλεις του Συριακού πολέμου. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη του και από τα παιδικά του χρόνια, όπως ο ίδιος αναφέρει, έκανε παρέες και φιλίες με παιδιά από την ίδια γειτονιά, διαφόρων θρησκειών και εθνικοτήτων. Ο ίδιος ασπάζεται το σουνιτικό ισλάμ αλλά αυτό ποτέ δεν τον εμπόδισε να είναι φίλος με έναν χριστιανό ή οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο ο οποίος πιστεύει σε κάτι διαφορετικό από αυτόν. "Το πρωί πήγαινε ο καθένας μας στην εκκλησία ή το τζαμί και μόλις τελειώναμε, πηγαίναμε όλοι μαζί για μπάλα" είπε χαρακτηριστικά στην κουβέντα που είχαμε.
Αφού λοιπόν τελείωσε τη στρατιωτική του θητεία, πήγε για διακοπές στην Ελλάδα, όπου και έμεινε για πάνω από 20 χρόνια. Γνώρισε τη γυναίκα του και μεγάλωσε τα παιδιά του. Η κρίση όμως δε βοηθούσε ιδιαίτερα την κατάσταση, και έτσι τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται μαζί με την οικογένειά του στην Ισλανδία.

Aleppo/Syria

map of Syria

Γεια σου Μωχάμετ! Καταρχήν θέλω να που πεις ποια είναι η γνώμη σου για τους αντάρτες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού(FSA). *αυτοαποκαλούνται και αντιπολίτευση
O FSA είναι ένας οργανωμένος στρατός ο οποίος δημιουργήθηκε με στόχο και σκοπό να ρίξει τον Άσαντ(Πρόεδρος Συριακής Δημοκρατίας) από την κυβέρνηση. Για να το πετύχουν αυτό δημιούργησαν φόβο και τρόμο στους πολίτες της Συρίας με τις αιματηρές επιθέσεις τους.
Στην αρχή σκότωναν μόνο χριστιανούς και γενικά λεηλατούσαν χριστιανικές πόλεις για να φτιάξουν ένα κλίμα εμφυλίου μεταξύ των θρησκειών. Αλλά αφού δε τους βγήκε αυτό το πλάνο, προχώρησαν στην επίθεση όλων όσων υποστήριζαν τον Πρόεδρο της Συρίας, ανεξαρτήτου θρησκείας. Με λίγα λόγια είναι τρομοκράτες τους οποίους δημιούργησαν οι Δυτικοί(ΗΠΑ, Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία κ.α) με σκοπό να καταλάβουν τη Συρία όπως ακριβώς κάνανε με πολλές άλλες αραβικές χώρες οι οποίες είχαν καλές οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία. Με λίγα λόγια σκοπός τους είναι να ελέγχουν τους αγωγούς αερίου και γενικά φυσικών πόρων, στη Μεσόγειο και Μ.Ανατολή έτσι ώστε να αποδυναμώσουν τη Ρωσία και το Ιράν, και να έχουν οι ίδιοι τον πλήρη έλεγχο. Δηλαδή όλες αυτές οι σφαγές εις βάρος της χώρας μου γίνονται για τα γεωπολιτικά παιχνίδια των Δυτικών.

FSA Rebels with Turkish flag

FSA FLAG

Πιστεύεις ότι ο Πρόεδρος της Συρίας, Μπασάρ Αλ Άσαντ θέλει, και αν ΝΑΙ, μπορεί να φέρει σταθερότητα και ειρήνη στην περιοχή;
Ο Άσαντ έχει αποδείξει και στους Δυτικούς αλλά και στο λαό της Συρίας-από τον οποίο έχει την πλήρη υποστήριξη- ότι θα είναι ο τελευταίος που θα τα παρατήσει, ακόμη κι αν χρειαστεί να δώσει τη ζωή του. Δε το βάζει στα πόδια, δε φεύγει με καμία απειλή. Είναι εκεί για το λαό του και με τη βοήθεια των συμμάχων (Ρωσία, Ιράν, Λίβανο κ.α) έχει κάνει πολύ μεγάλα βήματα κατά των τρομοκρατών που είχαν φτάσει σε σημείο να ελέγχουν το 80% της χώρας, ενώ τον τελευταίο χρόνο ο Αραβικός Συριακός Στρατός έχει καταφέρει να απελευθερώσει πόλεις και χωριά μέχρι τον Ευφράτη ποταμό. Ήδη το Ισλαμικό κράτος έχει χάσει σχεδόν τα πάντα και οι Αντάρτες(FSA) είναι πολύ στριμωγμένοι με τους μόνους συμμάχους που τους έχουν απομείνει να είναι η Τουρκία. Από την άλλη μόνο, είναι οι Κούρδοι οι οποίοι ελέγχουν το βορειοανατολικό τμήμα της Συρίας, με τη βοήθεια πάντα των ΗΠΑ, οι οποίοι αποτελούν τη μοναδική πλέον μεγάλη απειλή στην περιοχή( λόγω ότι έχουν τις πλάτες της Αμερικής). Τώρα στο θέμα της ανάπτυξης της οικονομίας και της σταθερότητας στην περιοχή: Υπάρχουν πολλά επενδυτικά προγράμματα από την κυβέρνηση και ακόμα περισσότερα από εταιρίες μεγάλων Ασιατικών κρατών και φυσικά Ρωσικές, με τη Ρωσική Ομοσπονδία να αποτελεί και τον ισχυρότερο σύμμαχο(στρατιωτικό και οικονομικό).

Bashar Al Assad with Syrian people

Syrian President on interview

Ποια η σχέση μεταξύ των Αραβικών κρατών αλλά και πως κατά τη γνώμη σου θα έπρεπε να είναι;
Ένα μεγάλο πρόβλημα μεταξύ των Αραβικών χωρών είναι ότι δεν είναι ποτέ ενωμένες όταν υπάρχει κάποια πολεμική σύρραξη σε γειτονική χώρα τους, αλλά και γενικά έχουν πολλές μικροδιαφορές και διαφωνίες για εδαφικά θέματα. Το χειρότερο όμως απ' όλα είναι ότι πολλές φορές αντί για να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα της περιοχής μεταξύ μας, δημιουργούμε εντάσεις και κάποιες οικονομικά δυνατές χώρες, συμμαχούν με εχθρικές δυνάμεις γειτονικών τους κρατών ώστε με κάποιο τρόπο να καταφέρουν να βγουν κερδισμένοι από μια κατάσταση χάους και ανισορροπίας. Οπότε με λίγα λόγια κοιτούν το δέντρο και όχι το δάσος.

Syrian Women Army fight against FSA and ISIS

Πες μας με λίγα λόγια τι θα ευχόσουν για την κατάσταση που περνάει η χώρα σου!
Εύχομαι καταρχήν να τελειώσει αυτός ο άδικος πόλεμος που γίνεται εναντίων της Συρίας και του λαού της, φέρνοντας ειρήνη και οικονομική ανάπτυξη στην περιοχή. Αλλά και κάτι άλλο που θέλω να πω είναι ότι γενικά ο κόσμος πρέπει να αρχίσει να βρίσκει δίκαιες λύσεις και να σταματήσουν να επιτίθενται οι Μεγάλες δυνάμεις, σε χώρες οι οποίες απλά έχουν διαφορετικές οικονομικές συμφωνίες από αυτές που οι ίδιοι θέλουν. Οι αιματηρές επιθέσεις κάποια στιγμή πρέπει να λήξουν, και για τη Συρία αλλά και οπουδήποτε γίνονται στον πλανήτη, μόνο και μόνο για συμφέροντα εταιρειών και στρατιωτικών βάσεων.

Official Syrian Republic Flag

Syrian war map 2 year ago

KURDS SYRIAN ARMY FSA ISIS

Syrian war map now 28-06-18

Ωραίο το μήνυμα που δίνεις, και με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνο με στις τελευταίες σου φράσεις! Σε ευχαριστώ για την πολύ καλή κουβέντα, και εύχομαι να πάνε στη ζωή σου τα πράγματα όπως τα θες!

Να είσαι καλά! Όποτε θες, είμαι εδώ, για οποιαδήποτε απορία που μπορώ να σου λύσω! Τα λέμε, και χαιρετίσματα στην όμορφη Ελλάδα από τον Μωχάμετ!

Me with Mohammed in Olsen Olsen diner

Thanks to Hotel Keflavik and to Olsen Olsen

/ Keflavik Town / Iceland

Ο Καμαριώτης και οι 50 Καταρράκτες

Ο Καμαριώτης με τους 50 καταρράκτες αποτελεί ένα από τα πιο τεχνικά και δύσκολα φαράγγια στην Ελλάδα διότι εκτός της δυσκολίας του στις τεχνικές του canyoning(κατάβαση φαραγγιών), για να τον διασχίσεις πρέπει να έχεις αρκετά καλή φυσική κατάσταση καθώς, κατά μέσω όρο, η διαδρομή μέχρι την είσοδο του φαραγγιού είναι τρεις ώρες περπάτημα σε μονοπάτι και χωματόδρομο, ενώ η διάσχισή του οχτώ ώρες. Επίσης από τη στιγμή που θα μπεις στο φαράγγι δεν υπάρχει διαφυγή παρά μόνο στο τέλος του, αφού δηλαδή κατέβεις και τους 50 καταρράκτες του.
Ο Καμαριώτης κατεβάζει νερό μόνο κατά την περίοδο της άνοιξης που λιώνουν τα χιόνια. Όπως τα περισσότερα φαράγγια της Οίτης, η διάβρωση των πετρωμάτων του οφείλεται στο λιώσιμο των χιονιών.

ΙΣΤΟΡΙΑ 1ης ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗΣ
Η εποχή που επιλέχθηκε για την πρώτη διάσχισή του, ήταν το Σαββατοκύριακο 20-21 Οκτωβρίου 2001 από ομάδα του Ε.Σ.Ε.Φ.(Ελληνικός Σύλλογος Εξερεύνησης Φαραγγιών). Η ομάδα ξεκίνησε από τα 1180 μέτρα υψόμετρο για να ασφαλίσει όλο το φαράγγι. Χρειάστηκαν 2 ημέρες. Τ συνολικό μήκος του Καμαριώτη είναι 6χλμ. Την πρώτη ημέρα εξερευνήθηκε η μισή διαδρομή και η ομάδα διανυκτέρευσε μέσα στο φαράγγι, σε υψόμετρο 740 μέτρων, κατεβαίνοντας τους πρώτους 27 καταρράκτες. Δηλαδή σύνολο 84 καταρράκτες!
Ενάμιση χρόνο μετά, δηλαδή την άνοιξη του 2002 ο Καμαριώτης διασχίστηκε με νερό, πάλι από τον Ε.Σ.Ε.Φ, μπαίνοντας από το μονοπάτι που τέμνει το φαράγγι στο πιο ενδιαφέρον σημείο του, όπου είναι και η είσοδος του σήμερα.
Μετά από 2 χρόνια, τον Απρίλη του 2004, έγινε αντικατάσταση όλων των ασφαλειών του με καινούργιες. Τότε η ποσότητα των νερών ήταν τόσο μεγάλη που 2 μέλη της ομάδας κινδύνεψαν!...

ΠΗΓΗ: 50 CANYONS IN CENTRAL GREECE

                                         

Εργασία και Χαρά στο Καταφύγιο Jackson!

Ξεκίνησαν με ήλιο και χαρά οι εργασίες στο βόρειο καταφύγιο Jackson, υποστηρικτή της σελίδας μας, με στόχο τις μελλοντικές εξορμήσεις και συναντήσεις των φίλων της φύσης. Το καταφύγιο βρίσκεται σε δάσος κοντά στην πόλη της Λαμίας και αποτελεί χώρο ανάπαυσης πεζοπόρων και φυσιολατρών που επισκέπτονται αυτήν την όμορφη καταπράσινη περιοχή. Περιέχει ακόμα και τζάκι στο εσωτερικό του, το οποίο λειτουργεί άψογα και ζεσταίνει το χώρο σε χρόνο μηδέν. Το μόνο σημαντικό πράγμα που χρειάζεται για να ολοκληρωθεί η ανακατασκευή του είναι τα παράθυρα, τα οποία κλάπηκαν τους περασμένους μήνες από κάποιους ανθρώπους οι οποίοι μάλλον δεν ενδιαφέρονται και πολύ για το μικρό μας σπιτάκι. Βέβαια όπως βλέπεις και στη φωτογραφία παρακάτω, ο τσοπανόσκυλος, φίλος μας ο Μήτσος, φαίνεται να είναι χαρούμενος και χωρίς παράθυρα!

ΒΟΡΕΙΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ JACKSON

 

Ο Θησαυρός του Ποταμού Δ' (Το Τέλος του Ονείρου)

Όταν δε μπορείς να καταλάβεις τους ανθρώπους, τότε ψάχνεις να βρεις τους Θεούς σου. Όταν όμως δε βρίσκεις ούτε κι αυτούς, τότε αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι απλά ένα κομμάτι τους. Και για να τους αισθανθείς, πρέπει να τους ψάξεις μέσα σου!!

 Αφού φάγαμε και ήπιαμε, έπειτα μας πήρε όλους ο ύπνος. Μόνο ο Γέροντας έμεινε όλη τη νύχτα στο πλάι του Αποστόλη όσο εμείς κοιμόμασταν. Η κούραση όλων μας ήταν ατελείωτη και έπρεπε οπωσδήποτε να ανακτήσουμε τις δυνάμεις μας ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την αποστολή μας. 

 Ξύπνησα πρώτος απ' όλους το πρωί και το πρώτο πράγμα που αντίκρισα ήταν μια φιγούρα να κοιτάει προς την ανατολή του Ηλίου, από το παράθυρο της καλύβας. Τότε ξανακοίταξα καλύτερα, διότι με την πρώτη ματιά δε μπόρεσα να καταλάβω ποιος ακριβώς στεκόταν εκεί, λόγω του φωτός που μου θάμπωνε την εικόνα. Ήταν ο Αποστόλης αυτός που κοιτούσε το φως.. Η μεγάλη χαρά που πήρα εκείνη τη στιγμή, με έκανε να σηκωθώ και να τρέξω να τον αγκαλιάσω!! Φώναζα: "Ξυπνήστε όλοι, ο φίλος μας είναι πάλι μαζί μας!!"

 Τότε όλοι σηκώθηκαν και άρχισαν να τον αγκαλιάζουν με δάκρυα στα μάτια. Αφού τελειώσαμε με τις χαρές και τις συγκινήσεις φάγαμε το πρωινό μας με όρεξη και έπειτα πήγαμε έξω στη μαγική βελανιδιά, όπου ο Γέροντας μας περίμενε. Ήταν η στιγμή που θα μας έδινε τα μαγικά όπλα, όπως είχε υποσχεθεί. Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να φέρουμε εις πέραν την αποστολή μας σε αυτόν τον επικίνδυνο τόπο, με περισσότερη ασφάλεια.

 Καθώς προχωρούσαμε στο μονοπάτι που θα μας οδηγούσε στη βελανιδιά, ξαφνικά, όλα τα ζώα του δάσους άρχισαν να μας ακολουθούν, κάτι το οποίο μας προκάλεσε δέος και έκανε το ταξίδι ακόμη πιο συγκινητικό. Ήταν εκείνη η στιγμή όπου όλη η Φύση είχε συνωμοτήσει υπέρ μας, και τότε ήταν που καταλάβαμε ότι αυτή η αποστολή ήταν κάτι το οποίο επιζητούσαν και το περίμεναν με λαχτάρα, όχι μόνον οι θνητές, αλλά και οι αθάνατες οντότητες που στέκονταν στο πλευρό μας από την αρχή, χωρίς να γίνονται αντιληπτές σε εμάς.
 Ο Γέροντας άρχισε να μας μοιράζει τα μαγικά όπλα. Στον Αλκίμωνα έδωσε το σπαθί των Λευκών Θηλέων το οποίο δυναμώνει με το φως της Σελήνης. Στον Απόστολο έδωσε την ασπίδα  των Νάνων που κατοικούσαν κάτω από τα δέντρα, με την οποία θα μπορεί να προστατέψει όλη την ομάδα, ακόμα και σε περίπτωση ισχυρής κρούσης, χωρίς να χρειαστεί να διαθέσει δύναμη. Αρκεί μια χαλαρή κίνησή του ώστε να διώξει τα Όντα μακριά. Σε εμένα έδωσε ένα ζευγάρι παπούτσια με τα οποία θα μπορώ να κάνω αρκετά γρήγορες κινήσεις ώστε να προλαβαίνω το χτύπημα του αντιπάλου, αλλά και να χτυπάω πρώτος με μεγαλύτερη ευκολία. Τέλος στον Αρχηγό της αποστολής μας έδωσε τα σπαθιά του πρώτου βασιλιά των Όντων ο οποίος έπεσε χάνοντας τη μάχη που έδωσε εναντίον του Γέροντα, με σκοπό να κατακτήσει τον μαγικό του κήπο και την καλύβα. Τα σπαθιά αυτά είναι μεν ισχυρά αλλά δε διαθέτουν κάποια ιδιαίτερη μαγική δύναμη. Όμως και μόνο που θα τα αντικρίσουν τα Όντα με τα ίδια τους τα μάτια, θα τους προκαλέσουν φόβο και θα χάσουν το ηθικό τους.
 Αφού ευχαριστήσαμε το Γέροντα για όλα, ξεκινήσαμε με όλα μας τα όπλα και εφόδια για τον τελικό μας στόχο. Αυτός δεν ήταν άλλος από το να βρούμε το θησαυρό και να τον επιστρέψουμε στο Θεό Ποταμό, ώστε να καταφέρουμε να λύσουμε την κατάρα που ο ίδιος έριξε, λόγω της τεράστιας οργής που του προκάλεσαν οι κλέφτες.
 Ήμασταν πιο κοντά από ποτέ. Η αποστολή μας σχεδόν έχει ολοκληρωθεί. Η κούραση και οι κόποι μας τελικά δεν πήγαν χαμένοι. Σχεδόν έβλεπα την κρυψώνα όπου ήταν κρυμμένος ο θησαυρός. Άρχισα να τρέχω από τη χαρά μου, προς την κατεύθυνσή του....

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή άκουσα τον Αλκίμωνα ο οποίος προσπαθούσε να μου πει κάτι...
"Ορφέα, ξύπνα, φτάσαμε...."
 Ξαφνικά ανοίγω τα μάτια μου και άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι όλο αυτό που έζησα τόσο ζωντανά, ήταν απλά ένα όνειρο. Αποκοιμήθηκα στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, στο ταξίδι που κάναμε για να πάμε στο όρος Όθρυς ώστε να διασχίσουμε το φαράγγι Τσιγγενόρεμα. Η λύπη ήταν φανερή στα μάτια μου από τη στιγμή που κατάλαβα ότι όλη αυτή η περιπέτεια ήταν μόνο μέσα στο κεφάλι μου. Με ρωτούσαν συνεχώς αν είμαι καλά. Τι να τους έλεγα;... δε θα καταλάβαιναν...
 Αφού λοιπόν διασχίσαμε ήδη μια ώρα το μονοπάτι που οδηγεί στο φαράγγι, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα διάλειμμα για να φάμε και να πιούμε κάτι. Εκείνη τη στιγμή ο Αποστόλης είδε κάτι που του κίνησε το ενδιαφέρον, κάτω από το βράχο όπου καθόταν. Τον σήκωσε και μας φώναξε με ενθουσιασμό: "Ελάτε να δείτε τι βρήκα". "Μα είναι αδύνατον... Αυτός είναι... ο χάρτης του Θησαυρού του Ποταμού..." 

Jelenia Góra- Η πόλη του Βουνού του Ελαφιού

Η πόλη του Βουνού του Ελαφιού(Ιελένια Γκούρα/ Jelenia Góra) είναι μία πόλη στην περιοχή της Κάτω Σιλεσίας, στα νοτιοδυτικά της Πολωνίας. Βρίσκεται κοντά στην οροσειρά Karkonosze(Krkonoše:τσέχικα, Καρκονόσε) η οποία διασχίζει τα πολωνο-τσεχικά σύνορα. Η πόλη περιτριγυρίζεται από τα βουνά Izera(Ιζέρα), Kaczawskie(Κατσάβσκιε), Rudawy Janowickie(Ρουντάβυ Ιανοβίτσκιε), Karkonosze(Καρκονόσε). Επίσης σε απόσταση ενός χιλιομέτρου, από το κέντρο της πόλης, ενώνονται τα ποτάμια Bóbr(Μπούρμπ) και Kamienna(Καμιέννα).

Σύμβολο

Σημαία Πόλης

Χάρτης Πολωνίας

Η Ιστορία της χρονολογείται από το 10ο αιώνα αλλά ως επίσημα υπό πολωνική κυριαρχία, από το 1288. Η Jelenia Góra αποτέλεσε κέντρο σημαντικών εμπορικών δρομολογίων που συνέδεαν την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τη Βοημία με την Ανατολική Ευρώπη. Λόγω αυτής της εμπορικής ακμής της και των προνομιών της περιοχής, η πόλη έγινε βάση για την ίδρυση βιομηχανίας ύφανσης και εξόρυξης κατά τη διάρκεια του ύστερου Μεσαίωνα και των αρχών της Αναγέννησης. Το 1392 ενσωματώθηκε στη Βοημία και στη συνέχεια στην αυτοκρατορία των Αψβούργων. Η Jelenia Góra είδε πολλές ιστορικές συγκρούσεις όπως ο Τριακονταετής Πόλεμος και η Σιλεσιανοί Πόλεμοι όπου μετά τη λήξη τους παραχωρήθηκε στην Πρωσία.

Κατά τη διάρκεια του Β' ΠΠ η πόλη ως εκ θαύματος γλύτωσε την καταστροφή. 

Παραδόθηκε στην Πολωνία με τη συμφωνία Potsdam το 1945.

 Κοντά στην Jelenia Góra, στην κορυφή ενός μεγάλου λόφου ο οποίος ανήκει στην οροσειρά Karkonosze(Καρκονόσε) βρίσκεται και το πανέμορφο μεσαιωνικό κάστρο του Χόινικ(Chojnik Zamek). Σε υψόμετρο 627μ. από την επιφάνεια της θάλασσας και με τον 45μ. γκρεμό που βυθίζεται στη λεγόμενη "κοιλάδα της κόλασης" στη νοτιοανατολική πλευρά του, σίγουρα είναι κάτι το οποίο μένει αξέχαστο στους λάτρεις της μεσαιωνικής κουλτούρας και όχι μόνο.

Το κάστρο βρίσκεται μέσα σε προστατευόμενο φυσικό καταφύγιο του Εθνικού Πάρκου των Καρκονόσε, οπότε κατασκήνωσα σε έναν διπλανό λόφο ο οποίος δεν αποτελεί μέρος του φυσικού καταφυγίου.

Επίσης μία φορά το χρόνο το κάστρο φιλοξενεί τους αγώνες του "Chojnik Golden Bolt" Knight's crossbow tournament όπου συνοδεύεται από μεσαιωνικά έθιμα, χορούς, χειροτεχνίες, ακόμα και αναπαραστάσεις πολέμων της εποχής!

 

Ο Θησαυρός του Ποταμού Γ' ( Ο Παράξενος Γέροντας)

" Η Νίκη είναι πιο γλυκιά όταν ο αντίπαλος είναι δύσκολος. Η ήττα όμως σε κάνει να αναρωτιέσαι αν τελικά ο σκοπός σου σε αυτόν τον κόσμο θα πρέπει να περιβάλλεται μόνο από Νίκες. Ίσως μια μικρή ήττα να λειτουργεί ως μοχλός προς όφελος της επερχόμενης μεγάλης Νίκης.." 


 Η μάχη φαινόταν ατελείωτη, μέχρι που το πρώτο φως της ανατολής άρχισε να χαϊδεύει το δάσος με τις ακτίνες του Ηλίου. Τότε τα Όντα άρχισαν να τρέχουν πανικόβλητα για να κρυφτούν από κάτι το οποίο εμείς δεν είχαμε αντιληφθεί. Τι ήταν αυτό που τους φόβισε τόσο πολύ;.. "Το Φως του Ηλίου τα πετρώνει και εγκλωβίζει την ψυχή τους μέχρι κάποιος να τα καταστρέψει", μας είπε η Κάλω βλέποντάς μας να απορούμε για αυτό που συνέβη. Ο Ήλιος λοιπόν, φάνηκε σύμμαχος σε μια μάχη που δύσκολα μπορούσε κανείς να νικήσει, όχι γιατί ήταν δύσκολο να τα σκοτώσεις, αλλά επειδή όσο περνούσε η ώρα, τόσο αυτά τα όντα πολλαπλασιάζονταν. Έβγαιναν μέσα από τις τρύπες τους με όλη τους την ταχύτητα, λυσσαλέα και διψασμένα για αίμα, είτε ανθρώπινο που τα χορταίνει εύκολα, είτε το αίμα των Λευκών Θηλέων το οποίο τους δίνει ένα μικρό μέρος από τη δύναμή τους.
 Η Ανατολή όμως, εκτός από φως, μας έφερε και ανακούφιση. Αγκαλιαστήκαμε όλοι μαζί και δάκρυα έφευγαν από χαρά που δεν είχαμε καμία απώλεια εκείνη τη νύχτα. "Θα ξανάρθουν... και θα είναι πιο δυνατοί και έτοιμοι για μάχη", είπε μία Λευκή πολεμίστρια ή οποία παράλληλα καθάριζε το μαγικό της αστραφτερό σπαθί. Την κοιτάξαμε όλοι μας με γουρλωμένα μάτια και τότε καταλάβαμε πως είμαστε ακόμα στην αρχή..

 Τα γέλια και οι χαρές σταμάτησαν. Μαζέψαμε τα πράγματά μας και ξεκινήσαμε γρήγορα για να πάμε στην κοιλάδα του Ποταμού προτού μας πιάσει η νύχτα. Εκεί, σύμφωνα με το χάρτη, υπάρχει η μαγική καλύβα του Γέροντα. Θεωρείται μαγική διότι καμία αρνητική μαγεία δε μπόρεσε ποτέ να περάσει τις πύλες της. Ο ιδιοκτήτης της είναι ένας παράξενος Γέροντας ο οποίος σύμφωνα με τους λαϊκούς μύθους, μπορεί να φτιάξει μαγικά και πολύ ισχυρά όπλα τα οποία θα μπορέσουν να μας βοηθήσουν να πολεμήσουμε, σε περίπτωση που η μοίρα θελήσει να μας φέρει σε μάχη με τα Όντα ή οτιδήποτε άλλο προκύψει.
 Καθώς πλησιάζαμε την κοιλάδα, αισθανόμασταν όλη αυτήν την άρρωστη ενέργεια που είχε μολύνει τα πάντα με τον ερχομό της. Περάσαμε το δάσος και τότε άρχισαν τα πόδια μας να βουλιάζουν μέσα στο βάλτο. Δύσκολα καταφέρναμε να τα ξεκολλάμε από τις λάσπες με αποτέλεσμα να μας κουράζει τόσο ώστε αρχίζαμε να χάνουμε το κουράγιο μας. Ιδρωμένοι πια, και εξαντλημένοι, διασχίζοντας μια απέραντη κοιλάδα, μέσα στην ομίχλη και το βάλτο' βλέπαμε το φως του Ηλίου να χάνεται, και το σκοτάδι να παίρνει σιγά σιγά τη θέση του. Πλέον μόνο την πυξίδα είχαμε για να μας οδηγεί. Ήμασταν ορκισμένοι ότι δεν πρόκειται να αφήσουμε τα σώματά μας εδώ.
 Ο Απόστολος οδηγούσε πλέον την ομάδα, καθώς ήταν ο μόνος που δεν έχανε το κουράγιο του. Με το μαχαίρι στο ένα χέρι και την πυξίδα στο άλλο έδινε το ρυθμό αμίλητος και ασταμάτητος. " Παιδιά σταματήστε, κάτι ακούστηκε από τα αριστερά μας", είπε ο Αλκίμωνας. Τότε είδαμε τον Απόστολο να παίρνει φόρα με όλη του τη δύναμη και να αρχίζει να τρέχει με ταχύτητα προς το Ον που προσπαθούσε να μας προσεγγίσει. Ακούστηκαν κραυγές, ανθρώπινες και μη.. Πριν καλά καταλάβουμε τι είχε γίνει, φάνηκε ο Απόστολος μέσα από την ομίχλη. Φαινόταν βαριά τραυματισμένος. Έφτασε κοντά και μας είπε χαμογελώντας, "παιδιά, τα κατάφερα! Το σκότωσα".. Έπειτα λιποθύμησε στα χέρια μου. Το Ον τον είχε κόψει ελαφρά στο χέρι με το μολυσμένο του ξίφος.
 Τα υπόλοιπα Όντα μύρισαν το χαμένο αίμα του αδερφού τους και άρχισαν να μας περικυκλώνουν. Ανάψαμε τις δάδες μας προσπαθώντας να τα απωθήσουμε. Η φωτιά τα φόβιζε αλλά δε μπορούσε να τα διώξει αρκετά μακρυά ώστε να μπορέσουμε να ξεφύγουμε.
 Τότε ήταν που ήρθε αυτός ο Γέροντας με την κατάλευκη γενειάδα και το πράσινο πανωφόρι. Οδηγώντας την άμαξά του που την έσερναν δύο τεράστιοι λύκοι, άρχιζε να κόβει τα Όντα με τα κόκκινα φλογερά σπαθιά του, όπως ο χασάπης κόβει τις μπριζόλες. Όταν οι λύκοι έφτασαν κοντά, μας άρπαξαν με τα δόντια τους, δίχως να μας βλάψουν, και μας πέταξαν πίσω στην άμαξα. Χωρίς να πει ούτε λέξη, άρχισε να ανεβάζει ταχύτητα με αποτέλεσμα τα Όντα να μη μπορούν να μας φτάσουν. Περάσαμε γρήγορα μέσα από μία πύλη και τότε ξαφνικά είδαμε ένα μέρος που έσφυζε από ζωή, ενώ ακόμα βρισκόμασταν στη μολυσμένη κοιλάδα του Ποταμού. Ελάφια έτρεχαν δεξιά κι αριστερά, δέντρα γεμάτα με καρπούς και άνθη με χρώματα που μόνο μαγικά θα μπορούσες να τα χαρακτηρίσεις. "Καλωσήρθατε στο σπίτι μου" μας είπε χαμογελώντας.

"Ο φίλος σας είναι βαριά τραυματισμένος, πρέπει να τον πάμε γρήγορα στο κατάλυμά μου, πριν αρχίσει να το δηλητήριο να δρα. Του έφτιαξε ένα φίλτρο και αφού το ήπιε, τον έβαλε να ξαπλώσει. "Ελπίζω να μην είναι πολύ αργά γι' αυτόν" του είπα, κοιτάζοντάς τον με αγωνία. "Ο φίλος σας είναι σκληρό καρύδι, τον είδα να πολεμά με θάρρος και επιμονή. Δε θα σου δώσω ψεύτικες ελπίδες. Το μόνο που θα σου πω είναι ότι μαχητές σαν αυτόν δεν πέφτουν τόσο εύκολα στη μάχη".. Τον κοιτάξαμε όλοι με δάκρυα στα μάτια. Μπορεί να σωθήκαμε από τα Όντα και να βρήκαμε τον Γέροντα, αλλά αυτή δεν ήταν η νύχτα την οποία θα μπορούσαμε να γιορτάσουμε. Όχι χωρίς τον Απόστολο παρέα μας..

Ο Θησαυρός του Ποταμού B' ( Το Καταφύγιο του Λύκου)

"Κι αφού η Μυθική εποχή πέθανε, έρχεται στο προσκήνιο, παίρνοντας τη σκυτάλη ο σύγχρονος κόσμος... όχι όμως για όλους! Ίσως κάποιοι να αναζητούν μέσα τους κάτι το μυθικό από εποχές τόσο αρχαίες όσο και διαχρονικές, κάτι το οποίο τους δίνει νόημα ακόμα και σε περιόδους απόλυτου σκοταδισμού. Μόνον εκείνοι θα καταφέρουν τελικά να βρουν το χάρτη του θησαυρού."

Το Ιερό βουνό είναι αυτό που μας κάλεσε με τη μαγική δύναμή του. Δεν πήγαμε εκεί τυχαία ή από επιλογή δική μας! Ήταν γραφτό να γίνει... Ο χάρτης πλέον είναι στα χέρια μας. Πολλοί τον θεώρησαν "μια βλακεία", αλλά ο οδηγός μας είχε άλλη άποψη. Τα μάτια του έλαμψαν, και μόνο το βλέμμα του χρειάστηκε να δούμε, για να μας δώσει την εντολή που θέλαμε.. Σκεφτόταν και κοιτούσε προς τον Ήλιο σαν να του μιλούσε ο ίδιος με τη λάμψη του. "Έχω κάνει ποτέ λάθος;" μας ρώτησε. Η απάντηση ήτανε: όχι, ούτε μία φορά. Οι αποστολές όπου ξεκίνησε είχαν όλες αίσιο τέλος.. "Λοιπόν παιδιά, από αύριο ξεκινάμε το ταξίδι για τη Γη του Ποταμού!"
 Εκείνη τη στιγμή όλοι σταθήκαμε για λίγο σιωπηλοί, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο, με χαμόγελα που δεν μπορούσαμε να κρύψουμε. Τα συναισθήματα ανάμικτα.. Φόβος ή Χαρά; θα τα καταφέρουμε ή ίσως και να μη γυρίσουμε πίσω;.. Δεν ξέρω την απάντηση για κανένα από αυτά τα ερωτήματα. Το μόνο που γνωρίζω είναι ότι το ταξίδι για τους άγνωστους κόσμους ξεκινά και αυτό είναι το μόνο που με νοιάζει!
 Την πρώτη μέρα φτάσαμε στο καταφύγιο του Λύκου.Το βρήκαμε ρημωμένο, και λόγω της πολλής σκόνης που υπήρχε παντού, καταλάβαμε ότι είχε καιρό να έρθει κάποιος επισκέπτης. Ένα μέρος όχι και τόσο φιλόξενο σύμφωνα με ιστορίες που είχαμε ακούσει.

 Κάποιοι ορειβάτες μου είχαν πει πριν από χρόνια ότι διανυκτέρευσαν σε αυτό το καταφύγιο με σκοπό να διασχίσουν, την επόμενη μέρα, τη μυθική κοιλάδα του Ποταμού. Τότε μέσα στη νύχτα άκουσαν ένα τραγούδι από θηλυκές θεϊκές φωνές.Σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, οι φωνές αυτές τους μάγεψαν τόσο πολύ, που τους έκαναν να βγουν έξω στο φως της Σελήνης, προσπαθώντας να καταλάβουν από που έρχεται αυτή η μαγική μελωδία, έτσι ώστε να την ακολουθήσουν. Δεν άργησαν όμως να αντιληφθούν ότι κάτι δεν πήγαινε και τόσο καλά. Το τραγούδι ξαφνικά σταμάτησε και μαύρα σύννεφα έκρυψαν το φως του φεγγαριού. Παντού σκοτάδι και μόνο ένα γυναικείο, πολύ δυνατό ουρλιαχτό, τους έκανε να χάσουν την ψυχραιμία τους. Άρχισαν να τρέχουν πίσω, προς το καταφύγιο, μη γνωρίζοντας τι ακριβώς είναι αυτό που τους κυνηγάει τόσο λυσσαλέα. Κι αφού τελικά έφτασαν και κλείδωσαν την πόρτα, με ότι είχαν πρόχειρο μπροστά τους, τότε κατάλαβαν ότι ένας από τους συντρόφους τους δεν κατάφερε να γυρίσει. Έπειτα δεν άργησε να ακουστεί και η κραυγή του μέσα από το σκοτεινό δάσος. Με το φως της ημέρας προσπάθησαν να βρουν έστω το άψυχο σώμα του, ώστε να το γυρίσουν πίσω στους αγαπημένους του. Μάταια όμως. Από τότε ορκίστηκαν ότι δεν πρόκειται να προσπαθήσουν να πάνε ποτέ στην κοιλάδα του Ποταμού, και γενικώς σε όλους τους τόπους όπου βρίσκονται γύρω του.
"Εντάξει φτάνει με τις τρομακτικές ιστορίες. Πήγαινε να κοιμηθείς γιατί μας περιμένει δύσκολη μέρα αύριο" μου είπε ο φίλος μου ο Αλκίμωνας. Και αφότου σβήσαμε τη φωτιά στο τζάκι, πήγαμε όλοι για ύπνο.
Δεν άργησε να περάσει λίγη ώρα και τότε ακούστηκε κάτι έξω από το παράθυρο που βρισκόταν δίπλα μου. Σηκώθηκα έντρομος και προσπαθούσα να καταλάβω τι είναι αυτό που με ξύπνησε. Όλοι κοιμούνταν εκτός από εμένα. Δεν ήθελα να τους τρομάξω, οπότε έκανα ησυχία κρατώντας το μαχαίρι μου, παρατηρώντας μήπως δω κάποια κίνηση μέσα από το δάσος. Τότε ξεκίνησε η μελωδία! Δε μπορούσα να το πιστέψω. Ήταν τόσο μαγικό το τραγούδι που βγήκα έξω μόνος μου, ρίχνοντας το μαχαίρι από τα χέρια μου, ακολουθώντας τη μαγική φωνή. Εκείνη τη στιγμή μου έπιασε το χέρι μια κατάλευκη, θηλυκή θεϊκή μορφή. Μου έδωσε το μαχαίρι και μου είπε: "Ορφέα, καλύτερα να το έχεις πάντα μαζί σου, όσο η μοίρα σε κρατήσει σε αυτούς τους τόπους".Έπειτα πήγε να φύγει χαμογελώντας. "Πριν φύγεις, πες μου πρώτα το όνομά σου". Γυρνώντας για λίγο, πάλι προς το μέρος μου, μου μαρτύρησε το μαγικό της όνομα. Κάλω την λένε, και είναι η Αρχηγός τους.

 Τότε το όμορφο τραγούδι σταμάτησε και ξεκίνησε ένας θόρυβος ο οποίος ερχόταν όλο και πιο κοντά μου. Το άκουσαν όλοι και βγήκαν έξω τρομαγμένοι, με ότι μαχαίρι είχε ο καθένας πάνω του. Ήμασταν πέντε όλοι μαζί.
Πριν προλάβουμε να αναρωτηθούμε τι ακριβώς συμβαίνει, βγήκαν μέσα από το σκοτάδι τα Όντα τρέχοντας κατά πάνω μας. Εκτός ότι ήταν πανάσχημα και βρομερά, υπερτερούσαν και αριθμητικά εναντίον μας. Εκείνη τη στιγμή καταλάβαμε ότι το τέλος για εμάς ήταν κοντά. Όμως μια στρατιά από τις λευκές θηλυκές θεότητες, που κρύβονταν στα δέντρα, μπήκε μπροστά μας και άρχισε να τα πολεμά. Πλέον δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε εάν όντως όλα αυτά που αντικρίζουμε είναι αλήθεια ή απλά βλέπουμε όλοι το ίδιο όνειρο.
 Μια μάχη των Λευκών Θηλέων έναντι των Όντων, μπροστά στα μάτια μου και των συντρόφων μου, ήταν ένα γεγονός που θα μείνει για πάντα χαραγμένο μέσα μας!